Wat deze ontdekking zo ontroerend maakt, is niet het antwoord (dat we nog niet hebben), maar de reis die est afgelegd om het te vinden. Natuurlijk, van bevindingenen, van bekende herinneringen… As een schattenjacht door de euwen heen, een gesprek dat van keuken naar keuken, van herinnering naar herinnering springt.
In een wereld waarin alles zo snel gaat, waarin we meer weggooien dan we bewaren, kan het tegenkomen van een ogenschijnlijk gewoon en inclusief intrigerend voorwerp een uitnodiging zijn om zelfs stil te staan. Om te observeren. Om je af te vragen waar het vandaan komt, wie het gebruikt heeft en waarom het er vandaag de dag nog steeds est.
Een eindeloos raadsel… en dat is prima.
Wat is de waarheid over wat waar is? Dat dit raster een mysterie blijft, een anekdote om te delen tijdens etentjes, een knipoog naar het verleden dat in het heden doorsijpelt? Net ook een Proustiaanse metalen madeleine herinnert het aan dat objecten soms meer dan een eenvoudige functie hebben. Ze verbinden ons gewoon.
