We konden gewoon niet stoppen – oma’s verslavende dessert, het zoetste geheim van onze jeugd.

We konden gewoon niet stoppen – oma’s verslavende dessert, het zoetste geheim van onze jeugd.
Er zijn recepten die helemaal geen recepten zijn, maar herinneringen. Ze ruiken naar zondagen, naar liefde, naar een glimlach die recht uit het hart komt. Oma’s verslavende dessert is zo’n recept. Als ik mijn ogen sluit, zie ik haar nog steeds voor me – de oude blauwe kom die ze alleen voor dit dessert gebruikte, een beetje afgebrokkeld aan de rand, maar blinkend schoon. Ik zie haar met de houten lepel in de kwark roeren, de slagroom kloppen tot er kleine golfjes ontstaan, en daarbij zachtjes neuriën, een oud liedje dat niemand behalve zij kende. En ik zie ons, kinderen – ongeduldig aan tafel zitten, met grote ogen, lepels in de hand, wachtend op het signaal: “Oké, nu mag je het proeven.”